Skip to content

Diagnostyka molekularna nowotworów hematologicznych ad 7

3 miesiące ago

777 words

Wszystkie białaczki, które nadeksprymują HOX11 mają wspólną sygnaturę ekspresji genu, co sugeruje, że są one biologicznie podobne. Co najważniejsze, pacjenci z białaczkami, u których nadekspresja HOX11 ma korzystny wynik, w porównaniu z pacjentami z innymi typami ALL komórek T, niezależnie od tego, czy nadekspresja jest spowodowana translokacją, wskazuje na wyższość kliniczną profilowania ekspresji22 ponad identyfikację translokacji. Dwa zdarzenia niepożądane po leczeniu ostrej białaczki to nawrót choroby i rozwój białaczek wtórnych. W ALL B-cell profilowanie ekspresji genów w momencie diagnozy dostarczyło informacji, które mogłyby przewidzieć, którzy pacjenci będą nawrotować i które pozostaną w ciągłej całkowitej remisji29. Co ciekawe, nie znaleziono wzorów ekspresji genów, które przewidywałyby nawrót we wszystkich podtypach. ze wszystkich. Przeciwnie, przewidywano nawroty poprzez ekspresję różnych genów w każdym podtypie białaczki, podkreślając po raz kolejny ich rozbieżne cechy biologiczne. Wtórna AML powstaje w wyniku leczenia u niektórych pacjentów z ALL, a tę komplikację można było również przewidzieć na podstawie profilowania ekspresji genów w podgrupie komórek B ALL z translokacją t (12; 21) 29. Chociaż te predyktory wyniku klinicznego będą musiały zostać zatwierdzone w niezależnych zestawach danych, wyniki te sugerują, że stratyfikacja leczenia w oparciu o profilowanie ekspresji genów może być rozpoczęta w momencie początkowej diagnozy ALL.
Przewlekła białaczka limfatyczna
Najczęstsza białaczka u ludzi – przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) – jest chorobą bez lęku, ale nieuleczalną, bez wyleczenia. Badania mutacji genów immunoglobulin w komórkach CLL podniosły intrygującą hipotezę, że CLL mogą być dwoma różnymi chorobami.32,33 Obecność mutacji somatycznych w genach immunoglobulin komórek CLL definiuje grupę pacjentów, którzy mieli stabilną lub powoli postępującą chorobę wymagającą późnego lub brak leczenia. Przeciwnie, brak mutacji genów immunoglobulin w komórkach CLL definiował grupę pacjentów, którzy mieli progresywny przebieg kliniczny wymagający wczesnego leczenia. Te dwa podtypy CLL mogą również różnić się w odniesieniu do mechanizmów onkogennych, ponieważ delecja locus ATM na chromosomie 11q jest związana z brakiem mutacji genów immunoglobulin w CLL34-36 i ze skróconym czasem przeżycia u niektórych pacjentów.
Pomimo tych klinicznych i molekularnych różnic między podtypami CLL, profilowanie ekspresji genów ujawniło, że komórki CLL wyrażają wspólną sygnaturę ekspresji genów, która odróżnia tę postać białaczki od innych nowotworów limfoidalnych i od normalnych subpopulacji limfatycznych.9,38 Podpis ten jest dzielony we wszystkich przypadkach CLL, niezależnie od statusu mutacji genu immunoglobuliny, sugerując, że CLL należy uznać za pojedynczą jednostkę chorobową.
Niemniej jednak, biorąc pod uwagę wyraźne różnice kliniczne między dwoma podtypami CLL, przeprowadzono polowanie na geny, które korelowały z tym rozróżnieniem.9,38 Około 160 genów zostało odkrytych, których poziomy ekspresji różniły się istotnie pomiędzy tymi dwoma podtypami9 (Figura 3B). Ekspresja pojedynczego najbardziej wybiórczego genu, ZAP-70, rozróżnia te dwa podtypy z dokładnością 93 procent.9,39 Podczas gdy analiza sekwencji genów immunoglobulin byłaby trudnym i kosztownym testem do wprowadzenia do rutynowej praktyki klinicznej, ilościowa odwrotna transkryptaza – Test reakcji łańcuchowej polimerazy lub test oparty na białku do ekspresji ZAP-70 jest możliwy.39,40
Przełożenie diagnozy molekularnej na rzeczywistość kliniczną
Jaką formę technologii będzie można stosować w diagnostyce molekularnej raka w przyszłości. Nasze doświadczenia z profilowaniem ekspresji genów nauczyły nas dwóch jasnych lekcji: należy zbadać wiele genów, aby odróżnić większość typów nowotworów, a ilościowy pomiar różnic molekularnych między nowotworami powoduje klinicznie istotne różnice diagnostyczne i prognostyczne Ważnym celem będzie zatem stworzenie platformy do rutynowej diagnozy klinicznej, która może ilościowo zmierzyć ekspresję kilkuset genów. Taka platforma diagnostyczna pozwoliłaby nam szybko przetłumaczyć to, czego dowiedzieliśmy się o ważnych podgrupach molekularnych w obrębie każdego nowotworu hematologicznego. Podczas projektowania nowych badań klinicznych musimy jednak włączyć profilowanie ekspresji genów w skali genowej, aby zidentyfikować geny wpływające na odpowiedź badanych czynników. W ten sposób możemy iteracyjnie udoskonalić diagnostykę molekularną nowotworów hematologicznych na podstawie nowych postępów w leczeniu, a tym samym w końcu osiągnąć cel, jakim są dostosowane do potrzeb terapie chorób molekularnych.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Obsługiwane przez fundusze badań wewnętrznych od National Cancer Institute.
Jestem wdzięczny moim kolegom w Projekcie Molekularnego Lymphoma / Leukemia za ich współpracę i za stymulowanie dyskusji dotyczących diagnostyki molekularnej w raku hematologicznym.
Author Affiliations
Z Oddziału Metabolizmu, Centrum Badań nad Rakiem, National Cancer Institute, Bethesda, Md.
Wyślij prośby o ponowne przesłanie do Dr. Staudt w Oddziale Metabolizmu, NCI, Bldg. 10, Rm. 4N114, NIH, 9000 Rockville Pike, Bethesda, MD 20892 lub w [email protected].
[patrz też: cedrus, dietetyk szczecin cennik, sanatorium odchudzające dla dorosłych ]
[hasła pokrewne: podskórne gule, troponina normy, kokcydia ]

0 thoughts on “Diagnostyka molekularna nowotworów hematologicznych ad 7”