Skip to content

Randomizowane badanie wpływu wycofania siarczanu hydroksychlorochinonu w toczniu rumieniowatym układowym czesc 4

2 miesiące ago

466 words

Jeden pacjent przyjmujący hydroksychlorochinę miał zmniejszoną dawkę prednizonu z 10 mg do 5 mg na dobę bez kolejnego zaostrzenia. Inny pacjent przypisany do grupy placebo miał kliniczny zaostrzenie w osiem tygodni po zmniejszeniu dawki prednizonu z 7,5 mg na 5 mg na dobę. Żaden pacjent przyjmujący niesteroidowe leki przeciwzapalne nie zmieniał dawki podczas badania. Jeden pacjent losowo przydzielony do hydroksychlorochiny wycofał się z badania po sześciu tygodniach, ponieważ nie chciała kontynuować; ani badacz centralny, ani pacjent nie zauważyli żadnych zmian w aktywności jej choroby. Dane dotyczące tego pacjenta są uwzględniane do czasu wycofania się z badania.
Zgodność z badanymi lekami była większa niż 90 procent u wszystkich, z wyjątkiem jednego pacjenta. Pacjentka ta przerwała stosowanie badanego leku na jedną trzecią drogi przez ostatni miesiąc, ponieważ przypisała wystąpienie ciężkiego zaostrzenia choroby badanemu lekowi.
Nie było dowodów na ujawnienie informacji przez pacjentów lub lekarzy. Przez sześćdziesiąt cztery procent lekarze prawidłowo odgadywali grupę, do której przypisano pacjentów. Pacjenci mieli rację w 53 procent przypadków. Statystyki kappa wynosiły odpowiednio 0,26 i 0,08. Statystyki kappa mniejsze niż 0,40 sugerują słabe porozumienie .32
Rycina 1. Rycina 1. Czas życia do klinicznego zaostrzenia dla pacjentów losowo przydzielonych do kontynuowania przyjmowania hydroksychlorochinonu (kółka) lub do otrzymywania placebo (kwadraty). Liczbę pacjentów w każdej grupie leczonej, którzy pozostawali zagrożeni w każdym czterotygodniowym odstępie, przedstawiono poniżej wykresu. P = 0,02 dla różnicy między grupami.
Zaostrzenie kliniczne wystąpiło u 16 pacjentów przypisanych do grupy placebo (73 procent) orazu 9 pacjentów, którzy kontynuowali przyjmowanie hydroksychlorochinonu (36 procent). Analiza tabeli życia wykazała, że dwie grupy pacjentów różniły się istotnie pod względem rozkładów czasu do klinicznego zaostrzenia (P = 0,02) (ryc. 1). Na podstawie analizy z modelem proporcjonalnego hazardu Coxa względne ryzyko wystąpienia klinicznego zaostrzenia wśród pacjentów przyjmujących placebo było 2,5 razy większe niż wśród pacjentów przyjmujących hydroksychlorochinę (95% przedział ufności, 1,08 do 5,58). Włączenie zmiennych stratyfikacyjnych nie zmieniło tych wyników.
Ogólnie rzecz biorąc, 25 pacjentów miało nowe obiektywne objawy kliniczne spełniające definicję klinicznego zaostrzenia. Z 25, 16 (64 procent) miały manifestacje, które były cytowane jako wskazania do początkowej recepty na hydroksychlorochinę. U 6 z 25 pacjentów (24 procent) zaostrzenie kliniczne obejmowało objawy, które zostały wykryte wcześniej, oprócz jednego lub więcej nowych. Tylko u trzech pacjentów (12 procent) wystąpił nawrót składa się wyłącznie z objawów, które nie zostały wcześniej odnotowane. Wyniki te były podobne zarówno w grupie hydroksychlorochinowej, jak i w grupie placebo. 25 pacjentów miało łącznie 61 objawów (mediana, 2,0; zakres od do 4). Z 61, 24 było skórne, w tym 2 z łysieniem; 13 pacjentów miało wrzody nosogardłowe, 13 osób cierpiało na artretyzm, a 11 miało objawy i objawy konstytucyjne.
Rysunek 2
[hasła pokrewne: www dialab pl, zapalenie mieszkow wlosowych, kokcydia ]

0 thoughts on “Randomizowane badanie wpływu wycofania siarczanu hydroksychlorochinonu w toczniu rumieniowatym układowym czesc 4”